Частка першая ўводзіны тут. Частка другая "Крыху пра Швецыю і шведаў" тут. Частка трэцяя "У глыбіню стагоддзяў" тут. Частка чацьвертая "Як аршанцы ледзь не сталі шведамі" тут. Частка пятая "Нашы ў Швецыі" тут. Частка шостая "Нобелі ў Оршы" тут. Частка сёмая "З перспектывай на супрацоўніцтва" тут.
Так-так, аказваецца на паўночным захадзе краіны ёсць буйнейшы ў Еўропе мядзвежы парк, які мае назву Орша Грёнкліт. У ім бурыя мядзведзі, а таксама рысі, ваўкі і расамахі жывуць у сваім звычайным асяроддзі. Хочацца згадаць тут і такі цікавы факт – у Швецыі існуе старажытны, унікальны ў сусветнай практыцы закон, які дае магчымасць усім без выключэння свабодна знаходзіцца на ўлонні прыроды – ставіць намёты, збіраць грыбы, кветкі і ягады, купацца і г.д. Гэта права распаўсюджваецца нават на прыватныя тэрыторыі, умова адна – каб вас было не відаць і не чуваць з дома ўладальніка. Так, любоў і павага да прыроды – цэнтральная частка шведскай душы.
А адкуль там, спытаеце, Орша? З усяго відаць, што некалі тут жылі фінскія плямёны, з мовы якіх і трапіла гэтая назва. А пра паходжанне назвы нашага горада з мовы фіна-уграў чытачу, спадзяюся, вядома. Дарэчы, існаванне “тёзак” Оршы ў Еўропе сыграла дзесяць год таму злы жарт з мінскімі дызайнерамі – аўтарамі прыпынкаў, якія ўпрыгожылі горада да свята “Дажынкі-2008”. Сярод фотаздымкаў помнікаў аршанскай гістарычнай і архітэктурнай спадчыны яны размясцілі выяву жаночага манастыра ў сяле Орша Цвярской вобласці Расіі.
